We hebben zo snel mogelijk een federaal politiek akkoord nodig over de begroting 2012. Als de begroting nog voor het einde van het jaar moet worden goedgekeurd in het federaal parlement, is er echt geen tijd meer te verliezen.
In principe hebben de onderhandelaars nog tijd tot midden december. Het is pas dan dat Europa een boete oplegt als er nog steeds geen begroting is. De vraag is echter of de financiële markten ons nog zo veel tijd zullen gunnen. Door het getreuzel zou de oplopende rente op Belgisch schuldpapier wel eens een hogere ‘boete’ kunnen betekenen. Bovendien betekent uitstel tot midden december dat ons land 2012 zal moeten starten met voorlopige twaalfden. En dat is een slecht signaal naar de markten toe omdat we op die manier onze budgettaire doelstellingen niet halen. Karel De Gucht heeft dan ook groot gelijk wanneer hij stelt dat België dringend een begroting met structurele hervormingsmaatregelen nodig heeft, zeker nu de (tijdelijk) herwonnen stabiliteit in Griekenland en Italië het vizier van de financiële markten wel eens op ons land kan verleggen. Door een spreekwoordelijke processie van Echternach te organiseren, speelt Di Rupo echt met vuur.
Indien er op zeer korte termijn geen federale begroting met structurele hervormingsmaatregelen wordt opgesteld door de bij de onderhandeling betrokken politici, krijgen we bijna zeker Italiaanse toestanden, die nefast zullen zijn voor onze welvaart én voor onze parlementaire democratie! Het in allerijl opstellen en goedkeuren van een noodbegroting door de uittredende regering-Leterme doet daar geen afbreuk aan. Logischerwijze zal de burger dan, nog meer dan nu, de politiek de rug toekeren en zelfs ijveren voor het installeren van zakenkabinet met partijloze technocraten. Dit terwijl er een nieuwe generatie jonge politici is aangetreden die wel degelijk, over de partijpolitieke en ideologische breuklijnen heen, in staat is om oplossingen uit te werken.
Indien Di Rupo Berlusconi achterna gaat, lopen we het risico dat een ‘Monti’ het puin van Di Rupo zal moeten ruimen. En een technocratische regering of minister biedt zeker niet meer kans op succes, integendeel zelfs! In een ver verleden - begin jaren tachtig - werd een oud-gouverneur van de Nationale Bank, Robert Vandeputte, ingehaald in de regering van Mark Eyskens om als minister van Financiën de collega's de elementairste principes van de budgettaire orthodoxie bij te brengen. Hij bleef niet lang en schreef later het boek ‘Een machteloos minister’. Een ander voorbeeld is Mieke Offeciers, die begin jaren negentig door Jean-Luc Dehaene op Begroting werd binnengehaald vanuit Voka (dat toen nog VEV heette). Maar ook haar verblijf in de Wetstraat was geen succes en duurde niet lang. Om nog maar te zwijgen over laatste lichting ‘Monti’s’ die het in de Vlaamse regering bruin bakken: Philippe Muyters en Ingrid Lieten.
Het is dus niet 5 voor 12 maar 1 na 12! … Door het eindeloos getalm van Di Rupo staat immers niet enkel onze welvaart maar ook onze parlementaire democratie op het spel.